
Σενάριο: Eoin Colfer, Andrew Donkin
Εικονογράφηση: Giovanni Rigano
Εκδόσεις: Πατάκη
Κατηγορίες: graphic novel
Βαθμολογία: 10/10
Ίμπο: Μόνος
Η αδερφή του έφυγε πριν από καιρό. Τώρα εξαφανίστηκε κι ο αδερφός του κι ο Ίμπο γνωρίζει πως το μόνο που του μένει είναι να επιχειρήσει το επικίνδυνο ταξίδι για την Ευρώπη.
Σε αυτό το επικό ταξίδι, ο Ίμπο διασχίζει την έρημο Σαχάρα για να βρεθεί στους επικίνδυνους δρόμους της Τρίπολης και, τελικά, έξω στην ανελέητη θάλασσα. Αλλά σε κάθε βήμα του διατηρεί την ελπίδα του για μια νέα ζωή.
Μια ιστορία επιβίωσης αλλά και ελπίδας.
Έχοντας γίνει δέκτες χιλιάδων προσφύγων τα τελευταία χρόνια, όλοι έχουμε συμμετάσχει και ακούσει συζητήσεις για τον “εθνικό κίνδυνο” το “δημοσιονομικό ζήτημα” και διάφορους άλλους χαρακτηρισμούς που δε θα ήθελα να επαναλάβω. Διαβάζοντας βιβλία σαν αυτό, αναρωτιέμαι πάντα αν όλοι αυτοί οι ρατσιστές και όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους “ειδήμονες” έχουν κάτσει έστω και μια φορά να σκεφτούν τα πράγματα από την πλευρά του πρόσφυγα. Το θεωρώ αδύνατο να μη μπορεί κάποιος να το δει από αυτή την οπτική μιας που για δεκαετίες ήμασταν πρόσφυγες και οι ίδιοι, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες πολλοί από εμάς είμαστε οικονομικοί μετανάστες.
Αυτή την οπτική, του πρόσφυγα, είναι που μας παρουσιάζει αυτό το κόμικ. Ο Ίμπο είναι ένα παιδί που ακολουθεί τα ίχνη του αδερφού του ο οποίος έφυγε από τη Γκάνα για να βρει μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Τον ακολουθούμε σε ένα επικίνδυνο, μακρύ ταξίδι το οποίο θα απευχόμασταν ακόμα σε σε ενήλικες. Μια τεράστια, καυτή έρημος, μια αχανής θαλάσσια παγίδα και άνθρωποι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν την ανάγκη για επιβίωση σε κάθε στροφή.
Η ιστορία έχει πρωτοπρόσωπη αφήγηση και αυτό βάζει τον αναγνώστη στη θέση αυτού του μικρού παιδιού που το μόνο που επιζητά είναι να ξεφύγει από τη φτώχια μέσα στην οποία γεννήθηκε. Μια φτώχια για την οποία ευθύνεται η ίδια η Ευρώπη η οποία βιάζεται να κλείσει τα σύνορά της και να γυρίσει την πλάτη σε ανθρώπους των οποίων τη ζωή εμείς οι ίδιοι έχουμε καταστρέψει, παίζοντάς το σωτήρες, ξεκινώντας πολέμους και γενοκτονίες.
Με την εξαιρετική του εικονογράφηση, ο Giovanni Rigano μας ταξιδεύει σε χώρες της Αφρικής και δίνει ζωή στις αφηγήσεις του Ίμπο μέσα από τις χρωματικές του παλέτες. Το βαθύ μπλε στο οποίο έχει βυθίσει το θαλάσσιο ταξίδι έρχεται σε αντίθεση με τα πολύχρωμα καρέ του παρελθόντος στα οποία γνωρίζουμε χωριά αλλά και μεγαλύτερες πόλεις, όπως και τους κατοίκους τους.
Η ιστορία που μας αφηγούνται ο Eoin Colfer και ο Andrew Donkin μπορεί να είναι φανταστική, όμως αποτελείται από πραγματικές αφηγήσεις προσφύγων και πιστεύω ότι δε μπορεί να αφήσει κανέναν άνθρωπο που διαθέτει συνείδηση ασυγκίνητο.
Leave a comment