Θεοφανώ: Μια βυζαντινή ιστορία

Σενάριο: Σπύρος Θεοχάρης
Εικονογράφηση: Χρυσαυγή Σακελλαροπούλου
Εκδόσεις: Byzantine Tales
Κατηγορίες: graphic novel, historical
Βαθμολογία: 8/10

Το ευτυχισμένο τέλος μιας ιστορίας είναι το σημείο που η ηρωίδα παντρεύεται τον πρίγκηπα. Ωστόσο, για τη νεαρή Θεοφανώ αυτό το γεγονός αποτελεί την απαρχή μιας σειράς γεγονότων που θα αλλάξουν τη ροή της ιστορίας.

Συνομωσίες, ίντριγκες και φόνοι συνθέτουν ένα σκηνικό συνεχούς ανταγωνισμού με φόντο τον Αυτοκρατορικό θρόνο. Η χρυσή εποχή της Μακεδονικής δυναστείας, η εποχή του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, του Ιωάννη Τσιμισκή και του Νικηφόρου Φωκά ζωντανεύει μέσα από την ιστορία μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες Αυτοκράτειρες του Βυζαντίου!

Αν και λάτρης της ιστορίας από μικρή, η ιστορική περίοδος του Βυζαντίου με άφηνε πάντα αδιάφορη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ακριβώς. Παρ’όλα αυτά, όταν πρωτοανακάλυψα το λογαριασμό που έχουν στο Instagram οι δημιουργοί του graphic novel στον οποίο πόσταραν ανά διαστήματα δείγματα από τη δημιουργία του, μου τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον.

Έχοντας πλέον διαβάσει το graphic novel χαίρομαι πολύ που αποφάσισα να παρακολουθήσω όλη τη διαδικασία μέχρι την έκδοσή του. Πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη δουλειά τόσο από άποψη σχεδίου όσο και από άποψη σεναρίου.

Ακόμα και σε κάποια με επιφανειακές γνώσεις επί του θέματος είναι φανερή η έρευνα που έχει γίνει για να δημιουργηθεί το Θεοφανώ. Από τα ρούχα και τη διακόσμηση των κτιρίων μέχρι κάποια τελετουργικά που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της ιστορίας απαιτούνται πολλές γνώσεις για να αποδωθούν όλα όσο το δυνατόν σωστότερα.

Οι κυρίως γήινες και σκούρες αποχρώσεις θεωρώ ότι αποδίδουν πολύ καλά την ατμόσφαιρα της εποχής και ο σχεδιασμός, αν και λιτός αποδίδει με πολύ ωραίο τρόπο την ιστορία.

Εκτίμησα πολύ τον τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία της Θεοφάνους. Πάντα την είχα στο μυαλό μου σαν μια στυγνή, παγερή φιγούρα που δε θα δίσταζε να βλάψει οποιονδήποτε για να πάρει κι έπειτα να μείνει στο θρόνο. Οι δημιουργοί του graphic novel μας δείχνουν μια διαφορετική πλευρά της και μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε τους λόγους των πράξεών της, μετατρέποντάς τη από την κακιά της υπόθεσης σε ένα ηθικά γκρίζο χαρακτήρα. Δε μπόρεσα να μην κάνω τη σύγκριση με τη Cercei του Game of Thrones.

Τέλος, η ιστορία έχει έναν πολύ καλό ρυθμό από την αρχή μέχρι το τέλος και διαρκώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέες ίντριγκες και δολοπλοκίες. Αν η ιστορία έχει ένα ηθικό δίδαγμα, τότε αυτό είναι μείνετε μακριά από τίτλους ευγενείας αν δε θέλετε να σας μισούν οι πάντες.