Loveless

Συγγραφέας: Alice Oseman
Εκδόσεις: HarperCollins
Κατηγορίες: young adult, lgbtqia+ , contemporary
Βαθμολογία: 9/10
Trigger warnings: acephobia, arophobia, alcohol abuse, homophobia, drug use

Η Georgia αισθάνεται έλλειψη αγάπης – με τη ρομαντική έννοια. Είναι δεκαοχτώ, ποτέ δεν είχε σχέση, ούτε ήταν ερωτευμένη με κάποιο άτομο κάποια στιγμή στη ζωή της. Αλλά λατρεύει ακόμα το ρομαντισμό – γάμους, φανταστικούς θαυμαστές και ευτυχισμένα τέλη. Ξέρει ότι θα βρει το άλλο της μισό μια μέρα… σωστά;

Μετά από ένα καταστροφικό καλοκαίρι, η Georgia είναι τώρα στο πανεπιστήμιο, εκατοντάδες μίλια από το σπίτι. Είναι πιο αποφασισμένη από ποτέ να βρει την αγάπη – και η ενοχλητική συγκάτοικός της, η Rooney, είναι λίγο εμπειρογνώμονας του έρωτα, οπότε ίσως μπορεί να βοηθήσει.

Αλλά ίσως η Georgia δεν νιώθει έτσι για τα αγόρια. Ούτε για τα κορίτσια. Ούτε για οποιοσδήποτε άτομο. Ίσως είναι εντάξει. Ίσως μπορεί να βρει ευτυχία χωρίς να ερωτευτεί. Και ίσως η Ρούνεϊ είναι λίγο πιο αξιαγάπητη απ’ ότι πίστευε αρχικά.

Ένα βιβλίο που φέρνει στο επίκεντρο την πλατωνική αγάπη και τονίζει τη σημασία της φιλίας, δείχνοντάς μας ότι οι ερωτικές σχέσεις δεν είναι ο μόνος τρόπος για να είναι ένα άτομο ευτυχισμένο και ότι δεν ταιριάζουν σε όλους του ανθρώπους.


Ξεκίνησα αυτό το βιβλίο επειδή ήθελα να ακούω κάτι ανάλαφρο και χαρούμενο όσο δούλευα. Τελικά πήρα πολλά παραπάνω από αυτό. Το Loveless, εκτός του ότι έχει εκπροσώπηση ασέξουαλ και αρομάντικ χαρακτήρων, οι οποίοι σπάνια εκπροσωπούνται, πόσο μάλλον πρωταγωνιστούν σε βιβλία, περνάει ένα πάρα πολύ σημαντικό μήνυμα.

Το μήνυμα ότι δε χρειαζόμαστε απαραίτητα μια ερωτική / ρομαντική σχέση για να είμαστε ευτυχισμένοι. Το βιβλίο αυτό εξυμνεί τη φιλία και μας δείχνει ότι οι φιλικές σχέσεις μπορούν να είναι οι πιο σημαντικές σχέσεις της ζωής μας. Ότι οι φίλοι μπορούν να είναι εξίσου σημαντικοι για κάποιους όσο οι ερωτικοί σύντροφοι για κάποιους άλλους και ότι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Ακούγοντας αυτό το βιβλίο άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί αυτό δεν είναι κάτι το αυτονόητο. Ή μάλλον γιατί δεν είναι τόσο αυτονόητο για τη μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου, γιατί για εμένα οι φίλοι ήταν και είναι πάνω από όλους.

Το Alice Oseman ξέρει πώς να γράφει ρεαλιστικούς χαρακτήρες τους οποίους δεν μπορείς παρά να τους αγαπήσεις. Κάνουν λάθη, πληγώνουν ο ένας τον άλλο, όμως μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους και υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ τους, ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνουν απόλυτα το άλλο άτομο.

Παρ’ όλο που η Georgia βρίσκεται σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και συνειδητοποίησης η γραφή της Oseman παραμένει ανάλαφρη, χωρίς όμως να μειώνει τη σημαντικότητα των γεγονότων. Η ιστορία εξελίσσεται γρήγορα και αν και σε κάποια σημεία υπάρχουν κάποιες επαναληπτικές σκέψεις, αυτές δείχνουν τη συναισθηματική κατάσταση της πρωταγωνίστριας. Το κατά πόσο έχει καταφέρει το Oseman να απεικονίσει σωστά ένα aro/ace άτομο δε μπορώ να το πω, προτείνω να διαβάσετε την κριτική ενός aro/ace ατόμου όσον αφορά αυτό το κομμάτι.