Τι θυμάσαι απ’τον θάνατό σου;

Συγγραφέας: Πυθαγόρας Ελευθεριάδης
Εκδόσεις: Πρότυπες εκδόσεις Πηγή
Κατηγορίες: contemporary, romance, lgbt
Βαθμολογία: 10/10

Ήμουν εικοσιδύο χρονών, όταν πέθανα.

Αυτή είναι η ζωή μου από τη στιγμή που μπήκα στον στρατό, εκείνο το καλοκαίρι. Από τότε που μου ανατέθηκε αυτή η περίεργη αποστολή. Ένας Έλληνας που ζούσε στο Λονδίνο, ο Έντουαρντ, παρουσιάστηκε για δύο εβδομάδες στη μονάδα που ήμουν κι εγώ. Ήταν κωφός. Μόνο εγώ γνώριζα τη γλώσσα του, απ΄ όλους τους στρατιώτες. Οπότε έπρεπε να γίνω ο διερμηνέας του.

Αυτή είναι η ιστορία μας. Μια ιστορία διαφορετική. Μια σχέση ιδιαίτερη, που δε βασιζόταν, όμως, σε λόγια. Εξάλλου, πόσο δύσκολο είναι να είσαι ο εαυτός σου μέσα σ’ έναν τέτοιο κόσμο; Σ’ έναν κόσμο που σου επιβάλλει να αλλάξεις, πείθοντάς σε συνεχώς για τη «διαφορετικότητά» σου;

Είχα την τύχη να διαβάσω αυτό το βιβλίο ως beta reader πριν περίπου ένα χρόνο. Αγάπησα την ιστορία και τους χαρακτήρες από την πρώτη ανάγνωση. Διαβάζοντας τώρα το βιβλίο με τις διορθώσεις που έγιναν όλους αυτούς τους μήνες το αγάπησα ξανά από την αρχή. Συνήθως, αυτοί οι έρωτες που εξελίσσονται τόσο γρήγορα μου φαίνονται μη ρεαλιστικοί, κι όμως η χημεία μεταξύ τους είναι τόσο δυνατή που μου φάνηκε εντελώς φυσικό.

Αγαπώ το μικρό μου nerdάκι, τον Αχιλλέα, ο οποίος στην αρχή του βιβλίου πετάει γνώσεις δεξιά κι αριστερά και διορθώνει τους πάντες. Κι έπειτα τον γνωρίζουμε καλύτερα και βλέπουμε όλη την εσωτερική μάχη που δίνει για να αποδεχθεί τον εαυτό του και τα συναισθήματά του.

Κι αγαπώ τον Έντουαρντ με την υπέροχη αυτοπεποίθησή του και τη σιγουριά του. Θεωρώ πολύ σημαντική την παρουσία του Έντουαρντ σε αυτό το βιβλίο γιατί, πέραν του ότι σπάνια βλέπουμε άτομα με κάποια αναπηρία σε βιβλία, ακόμα πιο σπάνια τα βλέπουμε να ζουν μια τόσο πλήρη ζωή και να μη βρίσκονται παραγκωνισμένα. Αυτό δε σημαίνει ότι ο συγγραφέας παραλείπει να μιλήσει για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα κωφό άτομο τόσο στην στην Αγγλία όσο και στην Ελλάδα. Αντιθέτως, μας παρουσιάζει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα κωφά άτομα σε κάθε πτυχή της ζωής τους.

Ο τρόπος γραφής είναι επίσης κάτι που με κέρδισε στο βιβλίο. Είναι γνωστό ότι προτιμώ την πρωτοπρόσωπη αφήγηση γιατί μου επιτρέπει να γνωρίζω καλύτερα τον χαρακτήρα και τις σκέψεις του και εδώ ο συγγραφέας καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να κατανοήσει τον πρωταγωνιστή και να δεθεί μαζί του. Επιπλέον, οι χαρακτήρες εξελίσσονται καθ’όλη τη διάρκεια του βιβλίου και ο Αχιλλέας έχει τη μεγαλύτερη εξέλιξη.

Τέλος, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έδεσε το υπερφυσικό σε μια τόσο ρεαλιστική ιστορία. Γενικά, δεν τα πάω και πολύ καλά όταν αυτά τα δύο μπλέκονται, αλλά εδώ έχει δωθεί η σωστή ισορροπία. Μπορώ να πω ότι το υπερφυσικό κομμάτι ήταν πιο ρεαλιστικό από μια δίκη που έγινε μέσα σε τρεις μήνες από το αδίκημα.

Spoiler section

Δε θα μπορούσα εδώ να μην αναφέρω ότι ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΣΕ ΜΙΣΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΣΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ. Ήρεμα το λέω. Σπάνια θέλω να δω happy ending σε ιστορία κι αυτή ήταν σίγουρα μια από αυτές. Φυσικά, ο Πυθαγόρας μας μισεί όλους κι έτσι μας έκανε να πλαντάξουμε στο κλάμα στο τέλος του βιβλίου, όπως και δύο φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας.

Πέρα απ’την πλάκα τώρα. Το τέλος του βιβλίου είναι πραγματικά ανατριχιαστικό κι αν δε σας συγκινήσει τότε απλά δεν είστε άνθρωποι.

Ο πιο σημαντικός λόγος όμως που ήθελα να κάνω αυτό το spoilers section δεν ήταν για να βρίσω τον Πυθαγόρα, αυτό το έκανα και κατ’ ιδίαν. Ήταν γιατί θέλω να σχολιάσω το γεγονός ότι ο Αχιλλέας μετά το τραυματικό γεγονός που βιώνει (είπαμε spoilers, αλλά δε θα τα πούμε και όλα) φέρει το τεράστιο βάρος του να ενημερώσει ο ίδιος τον κόσμο για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η λοάτκι κοινότητα στην Ελλάδα. Αυτό είναι κάτι που, δυστυχώς, έχω δει πολύ συχνά να συμβαίνει. Η κοινωνία αδιαφορεί μέχρι να συμβεί ένα τραγικό γεγονός και τα άτομα του κοντινού περίγυρου του ατόμου αναγκάζονται να γίνουν οι ίδιοι η φωνή του αδικημένου σηκώνοντας τόσο το βάρος της θλίψης τους όσο και το βάρος του να ενημερώσουν την κοινωνία για το τι συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια τους.

Είναι φανερό ότι ο Αχιλλέας δεν ήταν σε καμία περίπτωση έτοιμος να μιλήσει για τη λοάτκι κοινότητα τόσο από ψυχολογικής πλευράς, όσο και από θέματα γνώσεων, αφού πέραν των δικών του προσωπικών εμπειριών δεν είχε άλλες επαφές με την λοάτκι κοινότητα. Αυτό φαίνεται στις ομιλίες του και ιδιαίτερα στην τελευταία όταν προσπαθεί να εξηγήσει τη διαφορά της σεξουαλικής ταυτότητας από την ταυτότητα φύλου χρησιμοποιώντας λάθος όρους όταν μιλάει για τη δεύτερη. Κι όμως, αναγκάζεται να το κάνει, έστω κι έτσι, προσπαθώντας να βοηθήσει άλλα παιδιά ώστε να μην βιώσουν τον κοινωνικό αποκλεισμό που δέχτηκε ο ίδιος στην εφηβεία του.