Οι αναμνήσεις της Ειμαρμένης

Συγγραφέας: Μιχάλης Ναυπλιώτης
Εκδόσεις: Διάπλαση
Κατηγορίες: scifi, hard scifi
Βαθμολογία: 5/10

Ο πρώην υπουργός Πληροφοριών της Ευρωπαϊκής Αυτοκρατορίας, Κένεθ ΜακΓκρέγκορ βγάζει στο φως καταγραφές των γεγονότων του 2127 ώστε να ενημερωθεί ο λαός για την κρυφή τεχνολογία που απολάμβαναν οι εκλεκτοί του Ηγεμόνα, να μαθευτούν κρατικά μυστικά και να ξεσκεπαστούν οι υποκινητές των δραματικών εξελίξεων.

Ένα βιβλίο που, παρά τα προβλήματά του, φέρνει κάτι καινούργιο στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας.

Ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο με μεγάλο ενθουσιασμό. Εκτός από την υπόθεσή του, μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει εξ’ αρχής το στήσιμο του βιβλίου, το οποίο θυμίζει videogame. Στην αρχή του βιβλίου υπάρχουν φωτογραφίες όλων των βασικών χαρακτήρων, όπως θα ήταν και σε ένα παιχνίδι στο οποίο θα μπορούσες να επιλέξεις με ποιό χαρακτήρα θες να παίξεις. Επιπλέον σταδιακά μέσα στο βιβλίο γίνεται συλλογή κάποιων αντικειμένων και υπάρχει inventory! Όταν είδα ότι το βιβλίο ήταν γραμμένο σε σεναριακή μορφή, μόνο με διαλόγους με παραξένεψε, αλλά ενώ σε άλλη περίπτωση θα με είχε αποτρέψει από το να το διαβάσω, το θεώρησα σαν μια ακόμα ιδιαιτερότητα του βιβλίου.

Δυστυχώς, σύντομα με κούρασε, όχι μόνο επειδή ό,τι πληροφορία παίρνουμε είναι μέσα από διάλογο με αποτέλεσμα κάποιοι διάλογοι να μοιάζουν αφύσικοι, αλλά κυρίως επειδή οι πληροφορίες που παίρνουμε κατά 90% δε μας χρειάζονται για να παρακολουθήσουμε την ιστορία. Οι χαρακτήρες αναλύουν, εξηγούν και φιλοσοφούν για πάρα πολλά διαφορετικά θέματα, μερικά εκ των οποίων είναι η λειτουργία του εγκεφάλου, η τεχνίτη νοημοσύνη, τα μαθηματικά, η κβαντική φυσική, η ύπαρξη ή όχι της ψυχής και του θεού και το πολυσύμπαν. Αρχικά το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον και σίγουρα οι γνώσεις και οι απόψεις του συγγραφέα είναι αξιοσημείωτες, όμως σύντομα κατάλαβα ότι λέγονταν για να ειπωθούν και όχι επειδή εξυπηρετούσαν την εξέλιξη ή την κατανόηση της ιστορίας. Τότε άρχισα να νιώθω σαν ο συγγραφέας να προσπαθούσε να μου κάνει μάθημα και όχι να μου πει μια ιστορία. Αυτό συμβαίνει στα 4/5 του βιβλίου, οπότε από ένα σημείο και μετά άρχισα απλά να προσπερνάω σελίδες, κάτι που δεν κάνω σχεδόν ποτέ.

Οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι άλλο ένα πρόβλημα. Οι περισσότεροι μοιάζουν σα να μην έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες, αλλά να είναι φερέφωνα του συγγραφέα. Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι είτε θα φιλοσοφούν βαθιά για κάποιο θέμα είτε θα μιλάνε σαν θειάδες απ’ το χωριό και θα βρίζουν σαν νταλικέριδες. Όλοι ανεξαιρέτως οι χαρακτήρες βρίσκονται μόνο σε αυτές τις δύο καταστάσεις και πολύ συχνά περνάνε απ’ τη μια στην άλλη μέσα σε μια γραμμή. Εν ολίγοις, είναι σαν ο συγγραφέας να μην ήθελε να πει μια ιστορία, αλλά να μας εκφράσει τις προσωπικές σκέψεις, απόψεις και ιδεολογίες του, οι οποίες, όπως είπα, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά θα ταίριαζαν καλύτερα σε ένα βιβλίο εκλαϊκευμένης επιστήμης και όχι επιστημονικής φαντασίας.

Παρ’όλα αυτά, η ιδέα του βιβλίου όσο και τα επιστημονικά επιτεύγματα και η τεχνολογία που υπάρχει στην ιστορία είναι αξιόλογα και αν δεν είχαν θαφτεί πίσω από όλες αυτές τις άχρηστες πληροφορίες, θα επρόκειτο για ένα πολύ καλύτερο βιβλίο. Θέλω όμως να πω μπράβο στο συγγραφέα που τόλμησε να κάνει κάτι τόσο διαφορετικό από το συνηθισμένο και μακάρι να δούμε κι άλλες ιδέες του στο μέλλον.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: